Ik zeg al jaren twintig minuten. Vorige week nog. Zelf doe ik het niet.

Waar die zeven vandaan kom 

Niet uit een boek. Uit de bus.

Ik woonde in Drachten, zat in Heerenveen op school en basketbalde in Groningen, want daar speelde de jeugd eredivisie. 's Ochtends vroeg de bus naar school. Na school de bus terug, basketbaltas pakken, naar het station fietsen, door naar Groningen. Soms was ik pas om elf uur, half twaalf thuis.

In die jaren heb ik leren slapen tussen twee haltes. Je had precies de tijd tot de volgende halte, meer niet. Later ben ik dat gaan bijstellen, en toen bleek: onder de zeven minuten reageert mijn lichaam niet zoals ik wil. Bij zeven precies komt het moment dat ik denk: ah, ik ben er weer. Elf is iets dieper, iets meer rust. Heel lekker. Maar haal ik die niet, dan is zeven genoeg.

Ik ben dus al mijn hele leven mijn eigen proefkonijn. En nooit kwam ik uit op twintig.

Twintig staat op alles wat we maken

​Twintig minuten per dag, elke dag. Het staat op de site, in elke mail, in elke folder. En de man die dat schrijft, doet zeven.

Dus ben ik het gaan zoeken. Waar komt twintig vandaan?

Ik las Tem je brein van Koen de Jong. Een heerlijk toegankelijk boek over je hoofd, met een stuk waarin hij zonder enige voorbereiding een blinde sprong maakt naar tien dagen mediteren. Hilarisch. Hij had me op de eerste pagina bijna zover dat ik me inschreef. Daar is het nooit van gekomen.

Daarna Meditatie van Daniel Goleman en Richard Davidson, over wat er blijvend verandert in je lichaam en je hersenen. Inhoudelijk ijzersterk, en af en toe moet je er echt even de tijd voor nemen.

En Andrew Huberman op YouTube. Ja, als mijn schermtijd ergens aan opgaat, dan daaraan. Van hem heb ik NSDR: een oefening met je ogen dicht die bij mij bijna hetzelfde doet als mijn dutje. Heel soms wissel ik ze af. Huberman zet er een versie van tien minuten online, en een van twintig. Hij kiest ook niet.

Toen de studies. Dutjes, buiten zijn, meditatie, diepe rust zonder slaap: elk apart komen ze uit ergens tussen tien en dertig minuten (1)(2)(7)(11). Ze hebben dat niet van elkaar, elk werkt via een ander systeem in je lichaam.

Nergens stond twintig. Niet in de boeken, niet op YouTube, niet in het onderzoek. Twintig zit toevallig midden tussen tien en dertig. Een streefgetal. Een richting, geen wet.

Bij een levering zeg ik het ook zo: tien tot dertig, speel ermee. Niemand vraagt dan door naar de twintig.

Geen twintig minuten, dus het heeft geen zin

Zo werkt een streefgetal tegen je.

Kwart over negen 's avonds. Je hebt een kwartier. Een kwartier telt niet, dus je doet niks. Morgen is er meer ruimte. En die dag met meer ruimte komt ongeveer nooit.

Ik ken die gedachte. Ik heb nu geen twintig minuten. Inmiddels heb ik mezelf aangeleerd dat precies die gedachte het sein is om erin te gaan. Niet ondanks, maar juist daarom.

Het onderzoek is hier onverwacht duidelijk, en niet in het voordeel van de drempel. Bij beginners werkten vier meditaties van vijf minuten beter tegen stress dan vier van twintig (5). Eén sessie van tien minuten deed voor de aandacht hetzelfde als één van twintig (6). En bij het dutje ligt de ondergrens lager dan je denkt: vijf minuten doet bijna niets, tien minuten werkt direct, en dat effect houdt tot tweeënhalf uur aan (2).

Mijn elf zit daar net boven. Mijn zeven zit er precies tussenin, en toch werkt hij bij mij.

Onderzoek zegt iets over gemiddelden. Jij bent geen gemiddelde.

Het getal is het punt niet. De herhaling wel.

Wat in al dat onderzoek overeind blijft, is niet twintig. Het is elke dag.

Bij 351 studenten maakte het niets uit of ze één keer twintig minuten mediteerden of twee keer tien; de dagelijkse dosis deed het werk, niet de vorm (7). Een langlopende studie vond dat het aantal dagen per week dat je oefent meer zegt over hoe je je voelt dan de lengte per keer (8). En bij mensen die dertien minuten per dag mediteerden, zagen de onderzoekers na vier weken nog niets. Na acht weken wel: betere aandacht, beter geheugen, minder sombere dagen (3).

Ik wist dat al voordat ik het las. Niet uit een studie, maar uit deze zomer.

Direct bij het wakker worden, telefoon nog uit, mediteer ik tien minuten. Anapana: je richt je aandacht op de driehoek tussen je neus en je mondhoeken. Een klein gebied, en alles wat daar gebeurt neem je waar. Je gedachten gaan er natuurlijk vandoor. Dat is de bedoeling. Je brengt ze rustig terug.

In de vakantie viel dat weg. Kamperen met de kinderen, je wordt wakker, de zon schijnt, en het is gewoon lekker om de dag meteen te beginnen. Niks mis mee. Alleen kreeg ik het na de vakantie niet terug. Thuis begin je je dag ook meteen, maar niet met aandacht. Met doen. En ik merkte dat mijn hoofd overdag minder rustig bleef, zonder dat ik doorhad waarom.

Twee weken geleden viel het kwartje: aah, dat is weer uitgevallen. Ik heb het opgepakt. Na een paar dagen voelde ik het al aan hoe ik de dag instap. Na een week zat het weer.

Ik merk het nooit aan de lengte van de meditatie. Altijd aan het aantal dagen achter elkaar.

De dag dat ik alles oversloeg

Vorige week nog. Vroeg weg, afspraken, terug op kantoor. Leveringen die niet binnenkwamen, de hele dag aan de telefoon. Aan het eind van de middag de kinderen van de BSO halen. Geen meditatie, geen dutje.

Dan merk je het. Je bent er net niet helemaal. Een beetje sloom, alles gaat een beetje langs je heen. We fietsten naar huis langs een toko met speciaalbier, er stond een waterig zonnetje dat net wat warmte gaf, en ik dacht: laat de boel de boel, lekker een biertje. Soms geef ik me daaraan over. Ik weet alleen ook dat de avond dan ook weg is.

Nu niet. 's Avonds heb ik mijn routine wel opgepakt, en de volgende dag was ik er gewoon weer.

Drie momenten, drie getallen

's Avonds, vlak voor ik naar bed ga, is de HUGseat mijn vaste plek. Twintig tot dertig minuten, vier of vijf keer per week. Ik ben een lichte slaper en ik draag een ring die mijn slaap meet. In de periodes dat ik 's avonds trouw in de stoel zit, ligt mijn diepe slaap zo'n tien procent hoger dan in de weken dat ik het laat lopen. Ik word er rustig van en val makkelijker in slaap. Dit is het moment dat ik het minst laat schieten.

's Middags de zeven of de elf. 's Ochtends de tien, als het lukt.

Drie momenten, en geen van drieën is twintig minuten. Wat ze delen is dat ik ze niet bespreek met mezelf.

Het moment staat. Het getal past zich aan.

Kies het moment, niet de minuten

Ik weet niet of dit werkt als je week ontploft en er geen enkel moment meer in past.

Bij mij vallen er ook weken uit, en dan begint het opnieuw met één dag.

Maar dit wil ik je meegeven. Zet vandaag één moment vast. Een tijdstip, geen aantal minuten. Voor je telefoon aan gaat, na de lunch, of vlak voor bed. Doe het morgen weer. Het getal komt vanzelf, en het wordt waarschijnlijk niet twintig.

Daarvoor bestaat de HUGseat: een vaste plek in huis die er is op het moment dat jij hebt gekozen, ook op de dag dat er verder niks past.

Morgen rond kwart voor één kies ik weer. Zeven of elf. Reset. Every Day.